12.17 am
โทรทัศน์ที่เปิดค้างไว้ กับ ไฟที่ยังสว่าง
ในห้องเล็กๆที่รกรุงรัง
พยากรณ์อากาศบอกว่าคืนนี้ จะมีฝนตก เขายังไม่ได้ยินเสียงเม็ดฝนเลยสักเม็ด
นาฬิกาบอกว่าเริ่มวันใหม่ แต่เขารู้ดี นี่เป็นเวลาที่ควรซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม
ไม่สิ ยังมีอีกหลายคนที่ยังตื่นเหมือนกับเขา อย่างน้อยก็คนในซีกโลกฝั่งตรงข้าม
คืนที่สี่แล้ว..
ภาพของโลกเก่าจางไป โลกเสมือนจริงหายไปแล้ว (อย่างน้อยก็ตอนนี้)
เขามองโทรทัศน์ตรงหน้า ก้าวข้าม สู่โลกที่สัมผัสได้ (อย่างน้อยก็ตอนนี้) ที่เขาเดาว่าเขาควรอยู่
ข้างในกับสั่นไหว ความรู้สึกหวิวๆก่อตัวอยู่ส่วนลึกสุดในท้อง
การสัมผัสกับความผิดหวัง และ ว่างเปล่า ที่เขาไม่โหยหา ช่างทรมานเสียจริง..
เสียงโทรทัศน์ยังดังอยู่ ภาพในนั้นยังเคลื่อนไหว
ไฟยังเปิดจ้า เขายังคงลืมตา..
No comments:
Post a Comment