9.30 pm
ในห้องเล็กๆที่รกรุงรังและอากาศข้างนอกเกือบศูนย์องศา
ชีวิตไม่เคยมีคำตอบให้เขา
เขาเคยคิดว่าเขารู้จักชีวิต เขาเคยคิดว่าเขาคือผู้ควบคุมชีวิต
แต่ชีวิตไม่เคย ยอมตกเป็นของเขา
เขามองออกไปรอบตัว มองผ่านความมืด และความหนาวเหน็บ
ความเย็นชาและเงียบเหงาของโลกภายนอก ไม่ได้ต่างอะไรจากความอึมครึมในหัวใจ
ชีวิตเขาเป็นของใคร แล้วเขาต้องมีชีวิตนี้ไปเพื่อใคร หรือเพื่ออะไร
เขาไม่รู้จะโทษชีวิต ที่เล่นตลกกับเขามากไป หรือ เขาควรจะโทษตัวเขาเองที่ไม่ยอมเข้าใจความเป็นไปของชีวิต
เขาเดินทางมาแสนไกล จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาเริ่มออกเดินทางตั้งแต่เมื่อไร
กว่าจะรู้ตัว เขาก็พบว่า ในชีวิตที่ผ่านมาของเขามีแต่การเดินทาง การเดินทางที่เขาแบกเป้ใบหนักอึ้งไว้บนบ่า
เค้าเคยแบกเป้ใบนั้นเดินเท้า เพื่อขึ้นไปบนยอดเขาสูง ที่ตอนนั้น เขาคิดว่ามันสูงเกินกว่ามนุษย์เดินดินอย่างเขาจะไปถึง มันสูงจนเขาเชื่อว่า เขาจะแตะเส้นขอบฟ้าได้ถ้าเขาไปถึง
เขาจำได้ลางๆ ถึงความยากลำบาก สาหัส ที่เขาได้รับกว่าจะไปถึงยอดเขา
แต่ที่เขาจำได้แน่ๆ และยังคงชัดเจนอยู่เสมอ คือความรู้สึกตอนที่เขายืนอยู่บนยอดเขาลูกนั้น
เขายังจำ ทิวทัศน์ ทุกด้านทุกมุม ได้ติดตา ความรู้สึกท่วมท้น ความดีใจ ภูมิใจ
เขาแทบจะไม่เชื่อสายตาว่าเขาได้มาอยู่จุดนี้แล้วจริงๆ ทุกอย่างยังคงชัดเจน
ในตอนนั้น ทุกสิ่งดูเหมือนจะไม่มีความหมาย ความสุข ความทุกข์ ความโดดเดี่ยว ความรัก ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะรู้จักอีกต่อไป
กับความจริงที่ว่า เขาไม่ได้สัมผัสเส้นขอบฟ้า ไม่ได้แม้แต่จะใกล้เลยด้วยซ้ำ ก็ยังถูกลืม
เขาพลิกตัวอีกครั้งในความมืด หันหลังให้กับหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้
ยิ้มเยาะในใจ ใครกันจะอยากยืนอยู่บนยอดเขาตลอดไป
เขาเหลือบไปมองเป้ใบใหญ่ที่วางไว้มุมห้อง
ชีวิตเล่นตลกกับเขามากเกินไปแล้ว
แต่ไม่แน่บางทีในฝันคืนนี้ เขาอาจจะได้คำตอบว่าอะไรที่อยู่ในเป้นั้น และอะไรที่เขากำลังออกตามหาอยู่
เขาหลับตาลงช้าๆ....
ใช่สิ เขาก็หวังแบบนี้ทุกคืน
