ไม่รู้ ฉาก.1

11.29 pm
ท่ามกลางความมืด และเงียบสนิท
ในห้องเล็กๆที่รกรุงรัง

เขาเริ่มถามตัวเองอีกครั้ง อีกครั้ง นี่ไม่ใช่ครั้งแรก และคงไม่เป็นครั้งสุดท้าย
คำถามเดิมๆ วนเวียนกลับมา ทั้งที่เขาเองเคยพยายามหาคำตอบให้มันไปหลายครั้ง

คืนที่สามแล้วที่เขาไม่อาจหลับอย่างสงบ
ถ้าไม่ต้องข่มตาข่มใจจนถึงเช้า ก็ล่องลอยอยู่ในโลกเสมือนจริงจนเขาไม่อาจจะคิดว่ามันคือการหลับ
คืนนี้ ก็คงไม่ต่างกัน..

เขาอยากจะเข้าใจ อยากจะเข้าใจ กับความเป็นไปในโลกของความจริง
ทุกๆ เหตุผลที่เคยหยิบขึ้นมา กลับดูไม่มีความหมายและหนักแน่นพอให้เขายอมรับ

เขารู้ว่ามีความขัดแย้งเกิดขึ้น เกิดขึ้นจากจุดกำเนิดเดียวกัน
เขาไม่อาจเข้าใจที่มา ไม่เข้าใจสาเหตุ และไม่รู้ว่าจะหายไปเมื่อไร
แต่เขารู้ รู้ว่ามันอยู่ตรงนั้น..
เวลาที่มือ เท้าและสมองเริ่มชา พร้อมจะหยุดทำงาน แต่ตายังเบิกโพลง
เขารู้สึกถึงขบวนของความคิด ที่วิ่งผ่านเข้ามา

เขาคนเดียวยืนอยู่ตรงกลางระหว่างรางรถไฟที่เชื่อมกันเหมือนใยแมงมุม
ขบวนรถแห่งความคิดวิ่งสวนกันไปมา สลับผลัดเปลี่ยน ไม่มีใครเบรก
ไม่มีรางที่ว่าง ไม่มีสัญญาณไฟ ฉวัดเฉวียน สับสน เหน็ดเหนื่อย

เขาข่มตาอีกครั้ง...