ไม่รู้ ฉาก.3

6.00 am.

แสงแดดส่องทั่วห้อง นกร้องเซ็งแซ่

บนพื้นในห้องเล็กๆที่รกรุงรัง

เพราะความฝันเมื่อคืน ทำให้เขาว้าวุ่นถึงขีดสุด รู้ดีว่า วันนี้ทั้งวันต้องเตรียมรับมือกับความแปรปรวนในช่องท้องที่จะเกิดขึ้น เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร รู้แต่เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่เหมือนมีคลื่นยักษ์มาซัดกระทบฝั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ใจกลางตัวเขา ตรงกลางที่เขาเดาว่าน่าจะเป็นแถวช่องท้อง

ความรู้สึกหนึ่งที่เขาเก็บมันไว้ เก็บไว้จนลืมไปว่ามันมีอยู่

เพราะความฝันนั่น ที่ทำให้เขากลัว

ความฝันที่ก่อคลื่นยักษ์ในตัวเขา ความฝันที่จะมาเปิดประตูให้ความรู้สึกที่เขาทั้งซ่อนทั้งขังมันไว้ได้ออกมา ความรู้สึกที่เขาไม่ยอมรับว่ามีอยู่

เขาเป็นกูรู เป็นศิลานีผู้ไขปัญหารัก คนรอบข้างหากไม่บอกก็มองเขาเป็นแบบนั้น

แต่เขารู้ดี เขารู้อยู่เต็มหัวใจ แม้ไม่เคยพูดออกไป คนพวกนั้นไม่รู้จักเขาสักนิดเดียว

เขาไม่รู้จักความรัก เขาอาจจะเคยรู้จักนานมาแล้ว แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่ามันคือความรัก ที่รู้ก็คือ เขาไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับความรักหลงเหลืออยู่เลย ความรักสำหรับเขา คือคนแปลกหน้าที่ไม่มีตัวตน

ภายใต้ บุคลิกที่ดูสดใสและแววตาแห่งความเชื่อมั่น

เลยหัวใจลึกเข้าไปตรงกลางช่องท้อง เขาคิดว่ามีบางอย่างในตัวเขาที่หายไป บางอย่างที่เขาไม่รู้ว่าคืออะไร

เหลือไว้แต่หลุมลึก ที่เขาไม่รู้มันเกิดขึ้นเมื่อไร รู้แต่ว่า ช่วงเวลาเดียวที่หลุมนั้นจะถูกกลบได้

คือ ห้วงเวลาที่เขาอยู่ในความฝันนั้น

ความปั่นป่วนเพิ่มขึ้นทุกที เมื่อเขาเริ่มจะรู้ว่า ความฝันนั่นไม่เพียงแต่กลบหลุมดำในตัวเขา แต่มันบังคับ บังคับให้เขาต้องยอมรับความจริง ความจริงที่เขาปิดไว้จนไม่มีใครเห็นแม้แต่ตัวเขาเอง ความจริงที่ว่า เขารู้ดี รู้ว่าหลุมนั้นเกิดเมื่อไร และอะไรที่มันหายไปจากตัวเขา....

เขาลืมตา หัวเราะที่มุมปากเบาๆ

ความรัก สำหรับเขานะเหรอ ก็แค่คนแปลกหน้า ที่เดินสวนกัน และไม่มีวันจะเอ่ยคำทักทาย...